گل گندم نام‌هاى ديگر : گل عنبر - حسن يك اوتى - حسن يك اودى - اجيله - گال منگ - گل تونكا - ترنشاه - كوراق - قنطوريون - گل ذرت - گل نان روغنى . Barbeau - Centauree bleuet - Bleuet - Bluet - Blue bottle - Corn flower . مشخصات : گياهى است از خانوادهء Compositae تيرهء فرعى , Tubuliflorae يك ساله يا دوساله كه بلندى آن چهل تا هفتاد سانتيمتر است . ساقه و برگ‌هاى آن پوشيده از تارهاى پنبه‌اى به رنگ مايل به سفيد . برگ‌هاى آن ريشه‌اى نيزه‌اى است . گل‌هاى آن آبى و گاهى سفيد مىباشد ، طبق گل آن در انتهاى ساقه ظاهر مىشود ، در وسط آن گل‌هاى كوچك و منظم ولى اطراف آن گل‌هاى درشت نامنظم و اغلب عقيم وجود دارد . ميوهء آن سفيد و به يك دستهء تارهاى حنايى رنگ منتهى مىشود . اين گياه در تمام مناطق نيمكرهء شمالى پراكنده است و اغلب در مزارع غلات مىرويد . در ايران در تمام مناطق كشور ديده مىشود ، در منطقه البرز و اطراف تهران ، بلوچستان ، خراسان ، كرمانشاه و بعضى شهرهاى ديگر شناسايى شده است . خواص درمانى : چهل گرم از خشك آن را در يك ليتر آب جوش به مدت نيم ساعت دم كنيد بعد آب آن را صاف نموده و هر صبح و ظهر و شب يك فنجان بنوشيد . اثر تب‌بر دارد و براى رفع بيمارىهاى كبد و يرقان مفيد است . گل‌هاى گياه گل گندم تركيب شيميايى : اسيد فسفريك - ملح منگنز - لعاب - پتاس - تانن - مادهء سنتورين - ماده‌اى رنگى